Armando speelde vanaf het einde van de jaren vijftig een prominente rol in verschillende avant-garde bewegingen. Als kunstenaar is hij betrokken bij de nulgroep, als dich- ter bij gard sivik en de nieuwe stijl, als journalist werkt hij voor de haagse Post. Binnen deze groepen ontwikkelt Armando kunstwerken, gedichten en verhalen die voor zijn gevoel beter aansluiten bij een tijd die gekenmerkt wordt door industrialisatie, toenemende welvaart en mas- saconsumptie. Met een open blik toont Armando de aan- trekkelijke kanten van het moderne leven: “Niet moralise- ren. niet parodiëren. Niet ironiseren. Niet interpreteren. intensivering door middel van isoleren of annexeren van fragmenten uit de realiteit.” Zo kan op elk terrein werk ontstaan dat koel, evenwichtig en onpersoonlijk is. De tentoonstelling richt zich op Armando in de jaren zes- tig. Hij wilde in deze periode als kunstenaar, dichter en journalist de schoonheid van de moderne tijd benadruk- ken. De schoonheid van een muur van autobanden, de poëzie van gesprekken op straat, de glans van verhalen over banale of onbetekenend geachte onderwerpen. Download tekst als pdf