Binnen werden door middel van het gekleurde glas en prisma’s een adembenemende lichteffecten bereikt. In de boeken ‘Alpine Architektur’ (1919), Die Stadtkrohne (1919) en Die Auflösung der Stadte (1920) toonde hij zijn fantasie nog meer. Hij beschreef in deze werken een net- werk van glazen koepels en grotten, die de aspiraties van de samenleving symboliseerden. Al in 1920 koos Taut voor het rationalisme. Kort na deze snelle omslag werkte hij als stadsarchitect van Maagdenburg en weer later als adviserend architect van een bouwbedrijf. Bij dit GEHAG (Gemeinnützige Heimstätten-, Spar- und Bau- Aktiengesellschaft) kreeg hij de gelegenheid functionele architectuur in de praktijk te brengen. Wijken als Britz (de ‘Hoefijzerwijk’, 1930) en Zehlendorf (1931) in Berlijn worden beschouwd als hoogtepunten in de massawoningbouw. Van 1930 tot zijn gedwongen emigratie in 1933 (toen de nazi’s aan de macht kwamen in Duitsland) werkte hij als hoogleraar architectuur aan de Technische Hochschule van Berlijn-Charlottenburg en was hij lid van de Preusische Akademie der Künste. De laatste vijf jaren van zijn leven bracht Taut door in achtereenvolgens Ja- pan en Turkije. Daar ontwierp hij nog enkele gebouwen. In 1978 wordt door de stichting financieel bijgedragen aan de publicatie over Bruno Taut, van de hand van Ru- dy Uytenhaak, opgenomen in het tijdschrift Forum. Uy- tenhaak won met zijn architectenbureau verschillende prijzen, was geruime tijd redacteur van het blad Forum en gaf les aan de Academie van Bouwkunst en de TU Eindhoven. Download tekst als pdf